حال ساده‌ی گزارشی

دستور ساخت

بن حال + شناسه‌ی حال

صرف

این زمان جای خود را به حال ناتمام داده و در فارسی امروز، جز برای فعلهای «داشتن» و «بودن» و چند عبارت ثابت و جاافتاده کاربرد دیگری ندارد. صرف فعل «داشتن» در زمان حال ساده‌ی گزارشی:

مفردجمع
دارمداریم
داریدارید
دارددارند

فعل «بودن»

فعل بودن در زمان حال ساده دو صورت دارد. صورت ضعیف و صورت قوی. صورت ضعیف، صورتی‌ست که به طور معمول استفاده می‌شود و صورت قوی برای تأکید است.

صورت ضعیف فعل «بودن»

مفردجمع
امایم
ایاید
استاند

صورت قوی فعل «بودن»

مفردجمع
هستمهستیم
هستیهستید
هستهستند

صورت ضعیف با این که فعل است و نقش دستوری مستقل دارد اما در خط رایج، پیوسته به واژه‌ی پیش‌آیندش نوشته می‌شود: