مصدر فعل

پس‌وند مصدر

پس‌وند مصدر در اصل «تن» (tan) است که پس از واکه‌ها، «ن» و «ر» به «دن» (dan) تبدیل گردیده. پس، در فارسی کنونی، پس‌وند مصدر دو شکل دارد: «دن» و «تن»

پس از واکه‌ها

شکل قدیمیشکل کنونی
آمتن
âmatan
آمدن
âmadan
داتن
dâtan
دادن
dan
دیتن
ditan
دیدن
didan
شتن
shotan
شدن
shodan
بوتن
butan
بودن
budan

پس از «ن»

شکل قدیمیشکل کنونی
خوانتن
khwântan
خواندن
khwândan
کنتن
kantan
کندن
kandan

پس از «ر»

شکل قدیمیشکل کنونی
کرتن
kartan
کردن
kardan
خورتن
khortan
خوردن
khordan

مصدر بریده

مصدر شکل کوتاه‌شده‌ای دارد که آن را مصدر بریده یا مصدر مُرخّم می‌نامند. مصدر بریده با حذف «ن» (an) از پایان مصدر به دست می‌آید و در موردهایی خاص، به جای مصدر کامل به کار برده می‌شود: