ویژگیها

زمان وجه نمود
حال امری ساده

دستور ساخت

حال ساده‌ی امری از روی حال ساده‌ی التزامی ساخته می‌شود. با این تفاوت که در دوم شخص مفرد، شناسه حذف می‌گردد.

پیش‌وند «ب» + بن حال + شناسه‌ی حال

صرف مثبت

صرف فعل «رفتن»
من بروم ما برویم
تو برو شما بروید
او برود ایشان بروند
صرف فعل «کار کردن»
من کار بکنم ما کار بکنیم
تو کار بکن شما کار بکنید
او کار بکند ایشان کار بکنند

در فعلهای مرکب، معمولا پیش‌وند «ب» حذف می‌گردد:

صرف منفی

از جایگزین کردن پیش‌وند «ب» با پیش‌وند «ن»، صرف منفی امری حال به دست می‌آید.

صرف فعل «رفتن»
من نروم ما نرویم
تو نرو شما نروید
او نرود ایشان نروند
صرف فعل «کار کردن»
من کار نکنم ما کار نکنیم
تو کار نکن شما کار نکنید
او کار نکند ایشان کار نکنند

نمونه

امری اول شخص مفرد کمتر به کار می‌رود:

امری اول شخص جمع:

برای امری سوم‌شخص، سخن شهید رجایی در اولین روز کلاسهای درس، نمونه‌ی خوبی‌ست: