ویژگیها

زمان وجه نمود
حال التزامی ساده

دستور ساخت

پیش‌وند «ب» + بن حال + شناسه‌ی حال

صرف مثبت

صرف فعل «رفتن»
من بروم ما برویم
تو بروی شما بروید
او برود ایشان بروند
صرف فعل «کار کردن»
من کار بکنم ما کار بکنیم
تو کار بکنی شما کار بکنید
او کار بکند ایشان کار بکنند

نکته‌هایی پیرامون پیش‌وند «ب»

در فعلهای مرکب، پیش‌وند «ب» معمولا حذف می‌شود.

صرف فعل «کار کردن»
من کار کنم ما کار کنیم
تو کار کنی شما کار کنید
او کار کند ایشان کار کنند

اگر بن حال با واکه‌ای به جز «i» آغاز گردد، همخوان میانجی «ی» میان پیش‌وند «ب» و بن حال می‌نشیند.

صرف فعل «آمدن»
بن حال: «آ»
من بیایم ما بیاییم
تو بیایی شما بیایید
او بیاید ایشان بیایند

اگر بن حال با واکه‌ی «o» یا «a» آغاز گردد، افزون بر گرفتن همخوان میانجی «ی»، معمولا حرف اول بن حال (که قاعدتا «الف» است) حذف می‌گردد.

صرف فعل «افتادن»
بن حال: «افت»
من بیفتم ما بیفتیم
تو بیفتی شما بیفتید
او بیفتد ایشان بیفتند
صرف فعل «انداختن»
بن حال: «انداز»
من بیندازم ما بیندازیم
تو بیندازی شما بیندازید
او بیندازد ایشان بیندازند

موردهای ویژه

بن حال فعل «بودن» در اصل «bav» است که در گذر زمان به صورت «bov» در آمده‌است. برای ساخت زمانهایی که به بن حال نیاز دارند، از «باش» که در اصل (فارسی باستان)، بن آینده‌ی فعل «بودن» است، استفاده می‌شود:

صرف اصیل
من بوم
bovam
ما بویم
bovim
تو بوی
bovi
شما بوید
bovid
او بود
bovad
ایشان بوند
bovand
صرف کنونی
من باشم ما باشیم
تو باشی شما باشید
او باشد ایشان باشند

فعل «داشتن» و فعلهای مرکبی که از آن ساخته می‌شوند، اگر معنای «دارندگی» را برسانند، در این زمان صرف نمی‌شوند و به جای آن، از گذشته‌ی نقلی التزامی استفاده می‌شود. مقایسه کنید:

اگر درس بخوانی موفق می‌شوی اگر پول داشته باشی موفق می‌شوی