ویژگیها

زمان وجه نمود
گذشته گزارشی ناتمام

دستور ساخت

می + بن گذشته + شناسه‌ی گذشته

صرف مثبت

صرف فعل «رفتن»
من می‌رفتم ما می‌رفتیم
تو می‌رفتی شما می‌رفتید
او می‌رفت ایشان می‌رفتند
صرف فعل «کار کردن»
من کار می‌کردم ما کار می‌کردیم
تو کار می‌کردی شما کار می‌کردید
او کار می‌کرد ایشان کار می‌کردند

صرف منفی

صرف منفی با قرار دادن پیش‌وند «ن» پیش از «می» ساخته می‌شود:

صرف فعل «رفتن»
من نمی‌رفتم ما نمی‌رفتیم
تو نمی‌رفتی شما نمی‌رفتید
او نمی‌رفت ایشان نمی‌رفتند
صرف فعل «کار کردن»
من کار نمی‌کردم ما کار نمی‌کردیم
تو کار نمی‌کردی شما کار نمی‌کردید
او کار نمی‌کرد ایشان کار نمی‌کردند

نمونه

این زمان برای بیان درخواستهای مؤدبانه نیز به کار می‌رود:

موردهای ویژه

فعلهای «بودن» و «داشتن» معمولا در نمود «ناتمام» صرف نمی‌شوند و به جای آن، نمود ساده به کار می‌رود:

با این حال، هنگامی که می‌خواهیم پایستگی فعل برای مدتی را نشان بدهیم و بر آن تأکید بورزیم، یا هنگامی که با جمله‌های شرطی، آرزویی و مانند آن سر و کار داریم، از نمود ناتمام استفاده می‌شود:

در دیگر زبانها

در زبان انگلیسی نمود ناتمام وجود ندارد. تمام زمانهای زبان فارسی که دارای نمود ناتمام هستند در زبان انگلیسی معادلی ندارند. در مثال زیر، برای هر دو منظور، انگلیسی از زبان گذشته‌ی ساده‌اش استفاده می‌کند زیرا زمان جداگانه‌ای برای بیان نمود ناتمام ندارد:

I ran five miles yesterday
دیروز پنج مایل دویدم
I ran five miles every morning
هر صبح پنج مایل می‌دویدم

این زمان معادل «imparfait» فرانسوی، «pretérito imperfecto» اسپانیایی و «imperfetto» ایتالیایی‌ست.