برخی از فعلهای مرکب صرف ویژه‌ای دارند. به این صورت که ضمیر شخصی وابسته به پیش‌فعل افزوده شده و مصدر همواره در سوم شخص مفرد صرف می‌گردد:

مفردجمع
خوشم آمدخوشمان آمد
خوشت آمدخوشتان آمد
خوشش آمدخوششان آمد

نام معینی به این دسته از فعلها داده نشده‌است. از آنجا که در صرف این فعلها، ضمیر به کار می‌رود، می‌توان آنها را فعلهای ضمیری نامید. زبانهایی چون فرانسوی و اسپانیایی نیز از این گونه فعلها دارند و به آنها فعل ضمیری (pronominal verb) می‌گویند.

به دلیل مهجور ماندن، مصدر فعلهای ضمیری در واژه‌نامه‌ها به گونه‌ای نوشته نمی‌شود که متفاوت بودن آنها مشخص باشد. در زبانهایی چون فرانسوی، مصدر فعلهای ضمیری با استفاده از ضمیر سوم شخص مفرد نوشته می‌شود: دردش گرفتن، گرمش بودن، خوشش آمدن. شایسته است در زبان فارسی نیز، فعلهای ضمیری به شیوه‌ای نوشته شوند که از روی مصدر بتوان به ماهیت ضمیری بودن آنها پی برد. برای نمونه، «سرد بودن» هنگامی که فعل ضمیری باشد به ریخت «سردم است، سردت است، سردش است» صرف می‌گردد و هنگامی که فعل ضمیری نباشد به ریخت «سرد است» صرف می‌شود.