شخص فعل، کس یا چیزی است که فعل به آن نسبت داده می‌شود. اگر شخص، خودِ گوینده باشد آن را «اول شخص» و اگر شنونده باشد، «دوم شخص» و اگر دیگری باشد، «سوم شخص» گویند. شخص می‌تواند یک نفر (مفرد) یا بیش از یک نفر (جمع) باشد. بنا بر این، بر روی هم، شش شخص دستوری وجود دارد.

شخص مخفف نامهای دیگر ضمیر فاعلی مرتبط
اول شخص مفرد ۱م. گوینده‌ی مفرد گوینده من
دوم شخص مفرد ۲م. شنونده‌ی مفرد شنونده تو
سوم شخص مفرد ۳م. دیگری مفرد دیگری او، وی، آن
اول شخص جمع ۱ج. گوینده‌ی جمع گویندگان ما
دوم شخص جمع ۲ج. شنونده‌ی جمع شنوندگان شما
سوم شخص جمع ۳ج. دیگری جمع دیگران آنها، ایشان

فعل برای شش شخص صرف می‌گردد. جدول زیر صرف فعل «رفتن» را در زمان گذشته‌ی ساده نشان می‌دهد. به هرکدام از ریختهای صرفی «رفتم، رفتی، ...» یک «سازه» می‌گویند.

من رفتم ما رفتیم
تو رفتی شما رفتید
او رفت ایشان رفتند

با توجه به این که اصطلاح «صیغه» ویژه‌ی صرف و نحو عربی است و در زبان فارسی بار معنایی ندارد، نگارنده اصطلاح «سازه» را به جای آن پیشنهاد می‌دهد.