برای صرف فعل در زمانهای مختلف، پایانه‌های صرفی به بن فعل یا ماده‌ی فعل افزوده می‌گردد. از آنجا که در زبان فارسی، پایانه‌های صرفی برای هر شخص دستوری یکتا و منحصر به فرد است، به آن «شناسه» می‌گویند. شناسه دو گونه دارد: شناسه‌ی گذشته و شناسه‌ی حال. همان طور که در جدول زیر پیداست، شناسه‌ها تنها در سوم شخص مفرد یکسان نیستند.

شناسه‌ی گذشتهشناسه‌ی حال
اول شخص مفردم
am
م
am
دوم شخص مفردی
î
ی
î
سوم شخص مفرد-د
ad
اول شخص جمعیم
îm
یم
îm
دوم شخص جمعید
îd
ید
îd
سوم شخص جمعند
and
ند
and

شناسه و ضمیراندازی

واژه‌ی «شناسه» از فعل «شناختن» مشتق می‌گردد و در لغت، به معنای «وسیله‌ی شناختن» است. هر شخص دستوری، شناسه‌ی ویژه‌ی خود را دارد و از روی آن شناسایی‌پذیر است. از این رو، ضمیرهای فاعلی (من، تو، ...) در حالت عادی همراه فعل نمی‌آیند. برای نمونه، در حالت معمول می‌گوییم «دیروز به سینما رفتم»، نه «من دیروز به سینما رفتم» زیرا «م» در پایان «رفتم»، شخص فعل را که «اول شخص مفرد» است، نشان می‌دهد. ضمیر فاعلی زمانی به کار می‌رود که نیاز به تأکید باشد. هر زبانی این ویژگی را ندارد. به زبانهای دارای این ویژگی زبانهای «ضمیرانداز» (pro-drop) می‌گویند. زبان فارسی به طور کامل ضمیرانداز است. زبانهای اسپانیایی و ایتالیایی ضمیرانداز هستند اما در برخی از زمانها، سازه‌ها منحصر به فرد نیستند. زبانهایی مانند انگلیسی و فرانسوی ضمیرانداز نیستند و ضمیر فاعلی همواره با فعل به کار می‌رود تا شخص فعل مشخص باشد. باید به این نکته به هنگام ترجمه از زبانهایی که ضمیرانداز نیستند توجه داشت و پیوسته ضمیر فاعلی را به فارسی ترجمه نکرد.