وجه فعل روی‌کرد آن را نشان می‌دهد. این که از چه سویی و با چه دیدگاهی بیان می‌گردد؛ بر پایه‌ی واقعیت است یا بر پایه‌ی پنداشت، گمان، خواسته، آرزو و غیره. زبان فارسی دارای وجه‌های زیر است:

وجه گزارشی

وجه گزارشی (وجه اخباری) وجه پیش‌فرض فعل است و برای بیان رخدادهای حقیقی به کار می‌رود. این وجه با رخدادهای ذهنی مانند پندار و گمان و برداشت سر و کار ندارد. وجه گزارشی آنچه در دنیای واقع و در زمان رخداد فعل پیش آمده‌است «گزارش» می‌کند.

گذشته‌ی گزارشی پسرتان دیروز به مدرسه نیامد
حال گزارشی ماه به دور زمین می‌گردد
آینده‌ی گزارشی آسمان تهران فردا ابری خواهد بود

وجه التزامی

وجه التزامی در برابر وجه گزارشی‌ست و هنگامی به کار می‌رود که با رخدادهای ذهنی از جمله پنداشت، احتمال و تصمیم سر و کار داریم.

وجه گزارشی وجه التزامی
امروز باران می‌آید فکر می‌کنم امروز باران بیاید
حسن به بانک رفته‌است حسن باید به بانک رفته باشد
هر روز کمی پیاده‌روی می‌کنم از فردا می‌خواهم هر روز کمی پیاده‌روی بکنم

وجه امری

وجه امری برای بیان دستور، درخواست، هشدار و مانند آن است: «بخور، برو، بیا». به ریخت منفی امر در اصطلاح، «نهی» می‌گویند: «نخور، نرو، نیا».

وجه شرطی و آرزویی

وجه‌های آرزویی و شرطی در فارسی امروز کاربردی ندارند و تنها در ادبیات کهن و نیز، عبارتهایی جاافتاده می‌توان اثری از آنها یافت. برای نمونه،‌ در «زنده باد» و «دست مریزاد» فعلهای «بودن» و «ریختن» در وجه آرزویی صرف گشته‌اند. در فارسی امروزین، وجه التزامی در برابر وجه گزارشی‌ست و همه‌ی رخدادهای ناگزارشی و انگاشتی از جمله شرط، دعا و آرزو با آن بیان می‌گردند.